design-in’ / new media designer’s blog

*

Od jakiegoś czasu zastanawiam się czego tak naprawdę od życia chcę, gdzie zmierzam i jaki stan rzeczy sprawiłby, że mógłbym powiedzieć „Tak jest, to jest to, czas umierać”. Poza nieśmiertelną szóstką w totka, która złośliwie nie chce wejść (choć ewentualną wygraną mam już z większa rozdysponowaną), w głowie kołacze mi coraz donośniej jeszcze jedna wizja.

Mała firemka, gdzieś w centrum Krakowa, a w niej kilku prawdziwych zapaleńców z dziedzin niezbędnych. Permanentny ban na pracowniczą nadmiarowość i zbędne stanowiska – po co kreatywny gdy każdy z nas ma to wypisane na czole, po co nieznający specyfiki copywriter, po co stosy PMów skoro równolegle prowadzimy maksymalnie dwa projekty, po co osobny art director, który wchrzania ci się z buciorami nieproszony i „last but not least” wszechmocny szef w 50m pokoju, do którego prowadzą drzwi z obniżoną framugą byś nigdy nie zapomniał jaką pozycję przybrać.

W tym to niewielkim gronie zbieramy się bliżej nieokreśloną godziną ranną i na luzie, nie szczędząc ulubionych używek, przystępujemy do kolejnego projektu, przy którym granic twórczych nie uświadczysz. Mieszanka pasji i zapału wypełniają pokój, pomysły jak serie z karabinu strącają statuetki z półek, pizza już w drodze. Mam coś do zrobienia na mieście? „A idź, przecież wiemy, że dasz radę, zawsze dajesz”. I mają rację, bo przechodząc pod barem mlecznym Różowy Słoń znienacka doznaję olśnienia, które staje się ciałem zaraz po powrocie do domu (bo do pracy niestety już nie zdążyłem). A jutro? Sobota. Ale i tak wpadnę na trochę do biura – tym razem programista stawia piwo. Poza tym chętnie przedyskutuje z kumplami kilka nowych pomysłów.

Utopia? Czy tylko mi idea korporacji w kontekście graficznego spełniania się nie pasuje? Czy szef mógłby być jak ja i ty, równy gość, a nie rozbijać się nową beemwicą i traktować Cię jak kolejną mrówkę w mrowisku?

_{* Wpis zainspirowany imprezą z udziałem Davida Erikssona w krakowskim Lizard King. Chciałbym tam pracować, chciałbym się tam uczyć… ale mieszkać niekoniecznie ;)}

Coś tak czułem, że te szołkejsy, przez które dzień w dzień się przekopuję są nieraz do siebie zaskakująco podobne. Bystry jestem jak woda w klozecie, gdyż dopiero dziś zagadkę udało mi się rozwikłać (zapewne częściowo, ale jednak).

Odpowiedź brzmi Indxr i jest darmowym systemem umożliwiającym prezentację w przeglądarce multimediów wszelakich. CMS stworzył niejaki Andreas Pihlström, korzystają z niego np. Christopher Hewitt (Dstrukt), Rob Chiu (The Ronin), Allan Cole (dev.allancole.com), Brandon K. Webster (bk-w.com). Jak to wygląda w praniu można również przekonać się tutaj.

Zważcie, że system jest wciąż w fazie beta – ja zważyłem, więc nie będę wspominał o lekko topornej obsłudze frontendu. Niemniej jednak jak na darmowe rozwiązanie propozycja interesująca i jeśli nie korzystać, to przynajmniej warto się jej rozwojowi przyglądać.

AKTUALIZACJA:

A lepiej działającym pomysłem na szybkie i zgrabne portfolio może być Indexhibit.

Jak w tytule. Co prawda „się” w drugiej kolejności, ale przyznać muszę, że rączki przyłożyłem. Razem z Marcinem zajęliśmy (ja jestem tu trochę na wyrost, bo to przecież jego kod, choć grafa też podobno była jednym z kryteriów oceny) trzecie miejsce w konkursie Flex Challenge. Świetny kawałek kodu Marcin, moje gratulacje, należało Ci się – miło, że mogłem pomóc! :)