Wreszcie jest i aż nie wiem co wybrać – fantastyczny zbiór do tapetowania pulpitu. W tym roku naprawdę wysoki poziom i dużo znanych nazwisk,  jest także kilku naszych krajowych wymiataczy. Do wyboru do koloru.

W ramach promocji czwartej siuty Adobe stworzyło minisite prezentujący poczynania czterech artystycznie napompowanych jegomościów i jednej przedstawicielki płci odmiennej (Nando Costa, Johnny Kelly, Cisma, Eric Natzke i Geneviève Gauckler). Projekt pod kryptonimem Adobe Artists przybliża nam proces powstawania ich dzieł – znajdziemy tu zdjęcia z planu, timelapsowe relacje z pracowni, ale przede wszystkim i co najciekawsze screencasty z niektórych programów pakietu CS4. Może nic rewolucyjnego, ale zawsze fajnie podejrzeć artystę w pracy nie ryzykując wyrzutów typu „gapisz mi się przez ramię, weź sp****alaj!”.

Chwaliłem się kiedyś jaki to ja oryginalny, bo ładnie umiem windowsa przerobić. Dziś chwalę Bobby’ego Solomona, który na łamach Kitsune Noir wciąż utrzymuje przy życiu miłą inicjatywę pt. The Desktop Wallpaper Project. Tydzień temu pojawiła się tam nowa kolekcja tapet autorstwa Willa Bryanta, ale oczywiście polecam przejrzeć wszystkie sety – każdy powinien znaleźć coś dla siebie.

Z coraz większym zażenowaniem obserwuję rozmywanie się graficznej braci w potopie młodego narybku, który z braku laku zaczyna być sam sobie sterem i okrętem. Ci którzy coś wiedzą i mogliby przelewać mądrości na forach, w komentarzach czy w jakiejkolwiek innej społecznościowej formie uciekają w ciszę czterech ścian. Wychodzą z założenia, że może najlepiej będzie to i owo przemilczeć, nie udzielać się, bo „po co, co mi to da, jeszcze sprowadzę na siebie gromy, które winny być zaledwie iskierką”. Nie uważam się za mistrza, samokrytyki ci u mnie dostatek, ale mimo to sam u siebie zauważam pierwsze symptomy – ktoś pyta, szuka opinii, chce się dowiedzieć co źle robi i co może poprawić… a ja bezlitośnie wyłączam przeglądarkę by później obserwować kloakę wylewająca się na młodego jegomościa. I tu ręce już kompletnie opadają, gdyż autorami ekskrementów są w zdecydowanej większości samozwańczy krytycy nieposiadający portfolio, tudzież – o zgrozo – prezentujący w nim porównywalny poziom prac.

Niech mnie ktoś wyprowadzi z błędu, może idealizuję czasy świetności (początków) webesteemu i jemu podobnych mocnychwebów? Tamten okres pamiętam jak przez mgłę – pręty w kojcu zasłaniały mi monitor, a grzechotka była o wiele bardziej pasjonującą perspektywą. Mam jednak wrażenie, że coś się zmieniło. Co gorsza wydaje mi się, że przepaść między „starym”, a „nowym” grafikiem wciąż się pogłębia.

Brakuje mi miejsc gdzie można byłoby zdrowo podyskutować, bez ciągłych flejmów prowokowanych przez upośledzone jednostki, bez zastanawiania się nad zasadnością podejmowanych tematów. Brakuje mi uśmiechu, przyjaznego nastawienia – wszędzie coraz więcej jadu i złości. Chciałbym wierzyć, że tak się da, że to nie nasza słowiańska natura, że są jeszcze ludzie którzy tak jak i ja chcieliby powiedzieć temu całemu narzekactwu i negatywnemu nastawieniu NIE.

Czy naprawdę muszę pisać coś więcej? Świetna flexowa aplikacja SUMO Paint doczekała się pierwszej stabilnej wersji. Warto zapoznać się z nią bliżej, bo to bodaj jedyny tak zaawansowany online’owy kombajn graficzny.

Dla niedowiarków „trailer”:

Ostatni link jest de facto platformą przeznaczoną do publikacji magazynów w internecie, więc smaczków jest tam zatrzęsienie. Sam póki co zdążyłem jedynie liznąć…

uff.

Zastanawialiście się kiedyś jak mogłyby wyglądać dziecięce rysunki gdyby Wasze pociechy umiały rysować realistycznie? Ja nigdy. Aż do dziś. Profesjonalny rysownik, artysta, liftinguje mazy szkrabów. Świetny pomysł, przerażające wykonanie.